4-1. Σκορ που αντικατοπτρίζει με υψηλή ευκρίνεια την εικόνα του 90λέπτου. Καθαρά και ξάστερα, νίκησε ο (πάρα πολύ) καλύτερος, με χαρακτηριστική ευκολία. Η Κροατία έπαιξε όπως αναλογεί σε μια ομάδα με την δική της ποιότητα και τις μονάδες που διαθέτει, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο στην εθνική Ελλάδος να συμβαδίσει στους δικούς της ρυθμούς. Μια Εθνική Ελλάδος που απλά δεν μπορούσε, σε μια βραδιά όπου εκτός του εξόφθαλμου ποιοτικού ελλείματος σε σχέση με τον αντίπαλο, δεν βρήκε ούτε την απαραίτητη συγκέντρωση και συνοχή που απαιτείται σε τόσο κομβικές και υψηλής δυσκολίας αναμετρήσεις.
Καθ'όπως φαίνεται, η Ελλάδα ,εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, δεν θα καταφέρει να επιστρέψει σε τελική φάση διεθνούς διοργάνωσης ούτε στο μουντιάλ της Ρωσίας το προσεχές καλοκαίρι. Το εμπόδιο των Κροατών φάνηκε τελικά ανυπέρβλητο, συνεπώς η ''γαλανόλευκη'' θα αρκεστεί στην επαναφορά της καλής πορείας σε προκριματικό όμιλο, όπως ήταν αυτή που ολοκληρώθηκε πριν ένα μήνα και την έστειλε στα μπαραζ ως 2η, μόνο κάτω από το ασυναγώνιστο Βέλγιο. Σημαντικό αν μη τι άλλο βήμα προς τα εμπρός, μετά το απόλυτο φιάσκο της διετίας 2014-16 που είχε προκαλέσει την έντονη ανησυχία πως οδεύουμε και πάλι στα ''πέτρινα χρόνια''.
Πιο σημαντικό και από την ίδια την πορεία της Ελλάδας στο συγκεκριμένο όμιλο είναι το γεγονός πως η εθνική μας βρήκε ξανά την ταυτότητα της που είχε χάσει στην μετάβαση της προαναφερθείσας καταστροφικής περιόδου. Επανήλθαν οι ισορροπίες, υιοθετήθηκε η γνωστή φόρμουλα του πιο συντηρητικού-αμυντικού ποδοσφαίρου( με θιασώτη επίσης έναν Γερμανό προπονητή) που ταιριάζει γάντι στο προφίλ που παρουσιάζει εν γένει το ελληνικό ποδόσφαιρο, εγκαταλείφθηκαν οι αλχημείες και οι εξωτικές απομιμήσεις, επέστρεψε η σοβαρότητα και η πειθαρχία. Η Ελλάδα θύμισε και πάλι Ελλάδα, αποδέχτηκε τη μοίρα της και επαναπροσδιόρισε τη δυναμική της.
Μπήκε με λίγα λόγια ξανά στον ίσιο δρόμο, μακριά από λακκούβες και χωματόδρομους. Για να ανέβει ωστόσο την ανηφόρα που ξεπροβάλλει στο τέλος αυτού, απαιτείται λογική. Η στοιχειώδης ποδοσφαιρική λογική, που συχνά πυκνά είτε υποτιμάται είτε λησμονείται εντελώς. Στο σημερινό ματς αρκεί να δει κανείς και να συγκρίνει τις δύο εντεκάδες. Ναι, όπως ήταν λογικό η Κροατία έπαιξε με Μόντριτς- Ράκιτιτς στον άξονα, με Βρσαλικο στο δεξί αμυντικό άκρο, με Πέρισιτς αριστερό χαφ. Κόντρα σε τέτοια παράταξη, ο Μίχαελ Σκίμπε αποφάσισε να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό που τον δικαίωσε φτάνοντας την Ελλάδα στα μπαράζ, χρήζοντας βασικούς για ακόμα μια φορά παίχτες όπως ο Μανιάτης, ο Τζιόλης, ο Τζαβέλλας, παίχτες που έδωσαν αυτό που μπορούσαν, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό. Η Ελλάδα εγκλωβίστηκε στο παιχνίδι των Κροατών, ήταν πιο αργή, πιο στατική και πιο καθυστερημένη σε αρκετές περιπτώσεις και ως εκ τούτου εκτέθηκε ανεπανόρθωτα.
Δεν είναι λογικό να ακολουθείται η φιλοσοφία ενός ματς ομίλου σε ένα ματς μπαράζ που μπορεί να δώσει μισή πρόκριση. Φάνηκε εκ του αποτελέσματος πως το ταβάνι της εθνικής όσο διατηρείται η συγκεκριμένη προσέγγιση από τον Γερμανό τεχνικό είναι χαμηλότερο της τελικής φάσης ενός μουντιάλ. Κόντρα σε έναν αντίπαλο υψηλής δυναμικότητας όπως η Κροατία, η Ελλάδα του Τζιόλη, του Μανιάτη,κ.ο.κ., η Ελλάδα που παίζει χωρίς καθαρόαιμο εξτρεμ, που παρ'όλα αυτά μπορεί να φημίζεται για την ανασταλτική και αμυντική λειτουργία της, δέχτηκε τέσσερα γκολ σε 50 λεπτά. Κι αν το να χρησιμοποιούνται παίχτες με ελάχιστη ως μηδενική αγωνιστική δράση στους συλλόγους τους βασίζεται στην εμπειρία που διαθέτουν και την προσπάθεια δημιουργίας ενός κλειστού,ομοιογενούς κλαμπ ποδοσφαιριστών, φαντάζει παράλληλα αδιανόητο να μην προτιμάται ένας Σιόβας, ένας Μπακάκης ή ένας Κουρμπέλης σε θέσεις που είναι καίριες για τον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής Ελλάδος, παίχτες που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τόσο κρίσιμων αγώνων. Η ταυτότητα λοιπόν βρέθηκε, καιρός για λίγη λογική, αν θέλουμε να επιστρέψουμε ως εθνική ομάδα στις μεγάλες διοργανώσεις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου