Κρίμα να είσαι Ρεαλ-ιστής..

Στον χώρο του ποδοσφαίρου και των αθλητικών γενικότερα, τα λογοπαίγνια αποτελούν συχνό φαινόμενο. Η πληθώρα ονομάτων που αντιστοιχούν σε πρόσωπα, ομάδες, κανονισμούς, κλπ επιτρέπει τη σύνδεση με λέξεις της καθημερινότητας ή λέξεις από άλλους χώρους, γεγονός που κάνει τη δραστηριότητα ενός αθλητικού ''γραφέα'', σαν εμένα δηλαδή, λίγο πιο...παιχνιδιάρικη. 

Παρατηρώντας την ομοιότητα ανάμεσα στο ''μικρό'' όνομα της πιο επιτυχημένης ποδοσφαιρικής ομάδας στον πλανήτη Γη, της Ρεάλ Μαδρίτης και την ετυμολογική ρίζα της λέξης ''ρεαλισμός'', την οποία η αλήθεια είναι πως τελευταία τη συναντώ συχνά πυκνά, είτε διαβάζοντας σχετικά με το προ αιώνων καλλιτεχνικό ρεύμα είτε ως απάντηση ατόμου σε στυλ <<εγώ είμαι ρεαλιστής/στρια>>, συντάχθηκε ένα ακόμα λογοπαίγνιο (ατυχές ή όχι θα δείξει). 

Η Ρεάλ Μαδρίτης, λοιπόν, για μία ακόμη χρονιά πρόκειται να αγωνιστεί σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. 4η φορά στις τελευταίες 5 διοργανώσεις. Τις προηγούμενες τρεις, το ''σήκωσε''. Άλλοτε πιο εύκολα, άλλοτε πιο δύσκολα. Το αποτέλεσμα, όμως, πάντα θετικό. Είναι η ομάδα που έσπασε την ''κατάρα'' περί αδυναμίας συνεχόμενων κατακτήσεων στο θεσμό. Το πέτυχε πρώτη. Είναι η ομάδα των 12 ευρωπαϊκών. Η ομάδα που ανέκαθεν απαρτιζόταν και απαρτίζεται από ''αστέρες''. Μια ομάδα με εκτυφλωτική λάμψη, με ασυναγώνιστο ''γκλάμουρ''. Μια ομάδα παντοδύναμη. Και η παντοδυναμία, όσο πολλούς ''φίλους'' κι αν ελκύει, τόσο πολλούς εχθρούς δημιουργεί. Δεν υπάρχει μέση οδός για τον παντοδύναμο. Είτε τον λατρεύεις, είτε τον μισείς. Ή, ακόμα πιο συχνά, λατρεύεις να τον μισείς.

Το ''hating'' που δέχεται η <<Βασίλισσα>>, στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν έχει να κάνει με αμιγώς ποδοσφαιρικά στοιχεία. Η αιώνια καραμέλα περί ''ομάδας του Φράνκο'', που σάρωνε τα πάντα και δημιούργησε την αρχή της παντοκρατορίας της χάρη στη δύναμη και τις διαθέσεις ενός δικτάτορα, έχει δώσει τη θέση της τα τελευταία χρόνια, (όταν πλέον τα επιτεύγματα της Ρεάλ παραέγιναν πολλά, τόσα ώστε να υπερτερεί οποιουδήποτε άλλου συλλόγου και χωρίς δικτάτορες) στην ακόμα πιο...γευστική περί διαιτητολογίας, ευνοϊκής μεταχείρισης και ''σπρωξίματος'' της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας στο σύλλογο της Μαδρίτης. Ασχέτως αν αυτές οι θεωρίες έχουν βάση και μπορούν να στηριχθούν, άπτουν περισσότερο ιδεολογικών και εξωγηπεδικών παραγόντων, γεγονός που δε μας απασχολεί σε αυτό το επίπεδο. Άλλωστε, όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί μοιάζουν περισσότερο με ''ποιηματάκια'' που μαθαίνουν απ' έξω οι παρωπιδιασμένοι οπαδοί των αντιπάλων (και τα...απαγγέλλουν συνήθως μέσω οθόνης και  πληκτρολογίου) σαν οκτάχρονα παιδάκια σε σχολική εορτή, χωρίς ίχνος κρίσης και συνείδησης. Αγνοώντας, φυσικά, πως και η ομάδα που εκείνοι υποστηρίζουν έχει σίγουρα κατηγορηθεί στο παρελθόν για διαιτητικές εύνοιες και για τυχόν ''μαύρες'' σελίδες στην ιστορία της.

Αφαιρώντας, λοιπόν, από την εξίσωση τέτοιους παράγοντες, φτάνουμε στο εξής σημείο: Για τι από όλα όσα έχει πετύχει η Ρεάλ μπορεί να είναι υπερήφανος ένας Ρεαλ-ιστής; Τι μπορεί να οδηγήσει έναν ουδέτερο φίλαθλο που αρχίζει να παρακολουθεί διεθνές ποδόσφαιρο στο να ταυτιστεί με αυτήν την ομάδα και να γίνει υποστηρικτής της; Κάποιος μπορεί να πει <<οι τίτλοι>>. Άλλος να επικαλεστεί τους πολλούς και διάφορους σούπερ-σταρ/υπερπαίχτες που μια ζωή φοράνε τη βαριά, αν μη τι άλλο, φανέλα της και θα συνεχίσουν να το κάνουν και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη. Καλά όλα αυτά.

Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν είναι τίτλοι, λεφτά και γκλαμουριά. Μπορεί να έγινε μερικώς με το πέρασμα των χρόνων, όμως κανείς δεν ''έγινε'' μια ομάδα επειδή πήρε ένα πρωτάθλημα ή ένα Champions League. Κι αν συνέβη αυτό, πολύ κακώς. Γιατί όταν αυτή βρεθεί κάποια στιγμή, φυσιολογικά, ''άτιτλη'', τι θα είναι αυτό που θα μείνει για να συνεχίσει να την υποστηρίζει; Και όλοι ξέρουμε πως ο κανόνας του ''δεν αλλάζω ομάδα'' θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η...ενδέκατη εντολή μεταξύ των φιλάθλων.

Θα μείνει η έμπνευση που προσφέρει η ομάδα στο γήπεδο, με την νοοτροπία και τη φιλοσοφία που τη διακατέχει και σε κάνει να ταυτιστείς μαζί της. Θα μείνει η ποιότητα και η πρωτοτυπία του ποδοσφαίρου που έπαιξε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Θα μείνουν οι ηρωικές φιγούρες, τα πρότυπα που ενσάρκωσαν για κάθε φίλαθλο και οι αξίες που μετέδωσαν. Της υστεροφημίας, της μαχητικότητας, της αυταπάρνησης. Θα μείνουν οι δυσκολίες που χρειάστηκε να ξεπεράσει, τα εμπόδια που κλήθηκε να υπερβεί για να φτάσει στο στόχο της. Η αίσθηση της δημιουργίας ενός πλάνου από την αρχή, με τα δικά σου μέσα και η ικανοποίηση της επίτευξης του. Και άλλα πολλά.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Ρεάλ μπορεί να αντιπαραθέσει, ως επί το πλειστον, μόνο τα υλικά κεκτημένα της. Χρήμα, κύπελλα, εμπορική γιγάντωση. Δεν είναι η ομάδα που θα προσφέρει βιώματα στον ουδέτερο φίλαθλο, δεν θα του δώσει λόγο να γίνει ''ένα'' μαζί της, εκτός αν πρόκειται για κροίσο που μεγάλωσε στα πλούτη ή κάποιον τυχερό που κέρδισε το Τζόκερ και ξαφνικά άλλαξε η ζωή του. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, η ταύτιση δεν είναι ολοκληρωτική. Γιατί η Ρεάλ δεν έγινε ξαφνικά αυτό που είναι. Πάντα βρισκόταν στην κορυφή, πάντα πιο δυνατή από τους ανταγωνιστές της, αψηφώντας κρίσεις και μεταβολές. Ξόδευε ασύστολα για να χτίσει το οικοδόμημα της, το ίδιο έκανε και προ δεκαετίας με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, το ίδιο κάνει και τώρα όπου το έδαφος είναι πρόσφορο μετά την εκτίναξη της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας στα ύψη. Και ποια εμπόδια να υπερβεί για να φτάσει στο στόχο της; Την αύξηση της φορολογίας ή μήπως τους οικονομικούς κανόνες της ομοσπονδίας;

Προφανώς, δεν μπορεί κανείς να της προσάψει κάτι επιλήψιμο για την πολιτική της. Η <<Βασίλισσα>> δε χρειάζεται να απολογηθεί σε κανένα και για τίποτα. Δεν εξετάζεται αν είναι λάθος ή σωστό το πως λειτουργεί και επεκτείνεται όλα αυτά τα χρόνια. Αλίμονο, αν είχε κάποιος την οικονομική δύναμη της και δεν την εκμεταλλευόταν. Άλλωστε, δεν είναι ο μόνος κολοσσός του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που λειτουργούν, ειδικά τα τελευταία χρόνια, κάτω από την ίδια σκέπη. Και όλα τα παραπάνω θα αναφέρονταν πραγματικά με μικρά γράμματα αν το ποδόσφαιρο που παράγουν πλέον οι ''γκαλάκτικος'' <<θάμπωνε>> τα πλήθη με την ασυναγώνιστη ποιότητα του, δίνοντας την εντύπωση μιας ομάδας από άλλο πλανήτη. Ούτε αυτό συμβαίνει όμως.

Ένα ποδόσφαιρο χωρίς ιδιαίτερο πλάνο, με κύριο γνώρισμα το συνδυασμό των πλούσιων ατομικών ικανοτήτων των ''αστέρων'' της και ενίοτε και των προσωπικοτήτων τους, όταν το επιβάλλει η περίσταση. Υπό τις οδηγίες ενός μάλλον πρώην ποδοσφαιριστή (εκ των κορυφαίων στην ιστορία του αθλήματος) που διαθέτει ναι μεν το ταμπεραμέντο και την κατάλληλη στόφα, παρά προπονητή. Με την χαρακτηριστική συνήθεια να κάνει τα εύκολα δύσκολα. Εύκολα είτε εξ' αρχής είτε μετά από δική της δράση. Και την τύχη να της έχει χαμογελάσει ουκ ολίγες φορές, στην πορεία προς τις μεγάλες επιτυχίες της. Με το καλύτερο δυνατό, στα όρια πάντα του εφικτού, υλικό και με ποδοσφαιρική ταυτότητα που δεν την κολακεύει για το εύρος των δυνατοτήτων της, αποσύρει έναν έναν τους παράγοντες που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ή να σαγηνεύσουν κάποιον, ειδικότερα φέτος, ώστε να την υποστηρίξει.

Ρεαλιστικά, η Ρεάλ Μαδρίτης είναι ένας πανίσχυρος και απόλυτα ισορροπημένος και επιτυχημένος σύλλογος. Χωρίς αμφιβολία. Τα έχει όλα, η δημοτικότητα της ανά τον κόσμο έχει ξεπεράσει προ πολλού την κορυφή, και πλέον μεσουρανεί, ενώ πρωταγωνιστεί διαρκώς και στα καθαρά ποδοσφαιρικά δρώμενα. Παρ' όλες τις ενστάσεις που διατυπώθηκαν, οι Ρεαλ-ιστές υπάρχουν και είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Από πότε όμως ο ρεαλισμός,στην πιο στυγνή του μορφή, έγινε η βάση των επιλογών και των αποφάσεων μας; Πως είναι δυνατόν, ιδιαίτερα στον ''μαγικό'' κόσμο του ποδοσφαίρου να επικρατεί η λογική και η ''επιφάνεια'' των πραγμάτων και όχι το βάθος και το συναίσθημα; Ναι, η Ρεάλ είναι παντοδύναμη, ναι, πιθανόν να κατακτήσει άλλο ένα Champions League αύριο το βράδυ στον τελικό του Κιέβου, όμως αν δεν συμβεί αυτό, τι θα έχει εισπράξει ένας Ρεαλ-ιστής; Ηθικά και συναισθηματικά; Ποια θα είναι η αφορμή που θα του δίνει αυτήν την έμπνευση, που τόσο επιζητούμε και απλόχερα μας δίνει το υπέροχο αυτό άθλημα/είδος τέχνης που λέγεται ποδόσφαιρο χωρίς τη νίκη και την υλική ανταμοιβή του τροπαίου; Αυτό είναι το θέμα. Και αντιστοίχως, τι νόημα δίνεις στη ζωή σου χωρίς λίγη ονειροπόληση, χωρίς ρομαντισμό;

Είναι κρίμα να είσαι ρεαλ(-)ιστής, με ή χωρίς παύλα...



Υ.Γ: Με τον όρο ''ρεαλ-ιστής'' δεν εννοώ τους ''γέννημα-θρέμμα'' Μαδριλένους, εκείνους που μεγάλωσαν, στήριξαν και αγάπησαν την ομάδα τους από παιδιά για λόγους που υπερβαίνουν της λογικής και των επιχειρημάτων. Όλοι μας γινόμαστε ένα με μία ομάδα, πολύ συχνά πριν καταλάβουμε καν το λόγο, μόνο και μόνο ως αποτέλεσμα του συναισθηματικού δεσίματος και της πρώτης εμπειρίας μας από ένα γήπεδο ή έναν αγώνα. Απευθύνω τον όρο που αποτελεί καθαρά προϊόν της δικής μου φαντασίας στους ουδέτερους φιλάθλους που στηρίζουν τη Ρεάλ, σε εκείνους που έχουν κατακλύσει και την Ελλάδα με το φανατισμό και την πώρωση τους για ένα σύλλογο που δεν έχουν νιώσει τίποτα από την αύρα του αλλά παρ' όλα αυτά αν τους προκαλέσεις είναι ικανοί να κατέβουν στην πλατεία Ομονοίας για ξύλο με μπλουζάκια ''CR7'' κόντρα σε αντίστοιχους Μπαρτσελονικούς (αν και εδώ που τα λέμε σιγά μην γινόταν κάτι τέτοιο, ο χουλιγκανισμός στις μέρες μας είναι τόσο ευκολότερος στα σχόλια δημοσιεύσεων του facebook). Και γενικότερα, σε κάθε φίλαθλο (εκτός αυτών που αναφέρθηκαν στην αρχή του υστερόγραφου) που καταφέρνει να αποθεώνει τους Μαδριλένους και να δηλώνει περήφανος για αυτή την ομάδα. Γιατί, πραγματικά, απορώ μ' αυτόν.

Υ.Γ2: Από το χαρακτηρισμό με αυτόν τον όρο, εξαιρούνται φυσικά, προς αποφυγή συγχύσεων, οι πολλές έτερες ισπανικές ομάδες που έχουν το ίδιο πρώτο όνομα με την ομάδα της Μαδρίτης: Θέλτα, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, Εσπανιόλ,Σοσιεδάδ, Σαραγόσα, Σανταντέρ, Μπέτις, Οβιέδο, Σπόρτινγκ Χιχόν, Βαγιαδολίδ, Μούρθια.